Gabriela Klause
Rys historyczny terenu objętego konkursem

Lokacja Poznania w 1253 r. zdefiniowała, poza ustrojem prawnym, gospodarczymi przywilejami, także kształt przestrzenny miasta zakreślony linią murów obronnych. Najważniejszą przestrzenią publiczną, na której skupiły się kluczowe funkcje miasta był rynek – od XVI w. określany jako forum, ring – z wewnętrzną zabudową rozplanowaną tuż po lokacji miasta. Poznański Stary Rynek o wymiarach 140×140 m to bogata przestrzeń składająca się z wielu sprzężonych ze sobą funkcjonalnie i widokowo wnętrz, pojedynczych budowli oraz zespołu handlowego, które ulegały przekształceniom dyktowanym przez nowe potrzeby, mody, rosnący prestiż miasta i możliwości finansowe. Blok śródrynkowy z czasem „meblują” różnorodne budowle: ratusz – siedziba władz miejskich, najbardziej prestiżowa z racji na funkcję publiczną i reprezentacyjną budowla, waga miejska – związana z obsługą kupców oraz zwarta zabudowa handlowa o wymiarach 74×76 m zwana teatrum lub tretem: budy, kramy – dla handlu hurtowego i detalicznego, których układ jest typowy zarówno dla bazarów Wschodu jak i zabudowy handlowej miast europejskich tego okresu [A. R., s. 206]. Warto podkreślić, iż zabudowa śródrynkowa do końca XIX w. zachowała wyjątkowo dużo, w porównaniu z rynkami innych miast, śladów dawnej zabudowy oraz co najważniejsze stabilność swego rozplanowania.

(…) całość opracowania rysu historycznego w załączniku B1 do regulaminu.